Najsłynniejsze niebieskie spodnie świata

Kojarzycie je prawda?

Takie magicznie niebieskie, nosicie je na codzień i od święta, bo przecież zawsze dobrze leżą. Do koszuli i skórzanej kurtki, do ciepłego swetra, do adidasów, do szpilek, do bluzy, koszulki, płaszcza, puchówki…. długo by jeszcze wymieniać. Ciężej mi powiedzieć do czego właściwie się nie nadadzą. Macie jakieś pomysły? Jedyne co przychodzi nam do głowy to stylizacje z lat 2000. Britney i Justin w totalnie jeansowym looku, czy spodnie z naprawdę, ale to naprawdę niskim stanem. Aaaaa… i jeszcze o zgrozo, sukienki lub spódniczki mini noszone do dżinsowych spodni. Tak ubierały się Jessica Alba czy Miley Cyrus tak zwane pop sugar star.

Jak powstawał fenomen blue jeans ? Przekonajcie się sami.

Oto kilka faktów historycznych. Zanim, okrzyknięty ojcem jeansu niemiecki imigrant Levis Strauss wyprodukował swoją pierwszą parę, już dziś vintage jeansowych spodni, pracował jako kupiec i handlował niebieską, bawełnianą tkaniną zwaną denim. Ta tkanina istniała na długo przed wyprodukowaniem słynnych niebieskich spodni.

Denim to tkanina klasyfikowana jako diagonalna (nitka osnowy jest farbowana na niebiesko, a wątek zostaje w kolorze białym). Tkanina farbowana była barwnikiem indygo, jednym z najstarszych barwników na świecie, używanych do farbowania tkanin. Tak powstała unikatowa tkanina denim w XVIII w. w mieście Nimes we Francji. Tkanina dostała nazwę Serge De Nimes, czyli przędza z Nimes. Podobno jej wcześniejsze odmiany produkowano, już w XV w. w Genui.

Jeansy, powstały jako odzież robocza dla mężczyzn. Przeznaczona do ciężkiej fizycznej pracy. Były to uniwersalne ubrania o prostym kroju, tanie i łatwe w produkcji. Ubiór dżinsowy miał być trwały i funkcjonalny, opracowany tak by każdy jego element nie przeszkadzał, a pomagał w pracy. W 1865 roku, syntetyczną wersję indygo odkrył, pod nazwą Pure Indigo niemiecki chemik Adolf von Baeyer, co znacznie usprawniło produkcję tkaniny denim.

I teraz wracamy do Levisa i krawca Jacoba Davisa.

Miedziane nity wzmacniające kieszenie i newralgiczne miejsca spodni, zostały docenione przez ludzi ciężkiej pracy, którzy skarżyli się wcześniej na częste rozdarcia materiału. Pierwsze spodnie robotnicze, które idealnie nadawały się do pracy fizycznej, były dziełem właśnie Straussa i Davisa. Panowie szybko uzyskali patent, by parę lat później otworzyć własną fabrykę. 

Firma Levi Strauss & Co. otrzymała patent na produkcję nitowanej dżinsowej odzieży roboczej 20 maja 1873 roku. Ta data uznawana jest za powstanie współczesnych spodni Jeansowych. Do czasu wygaśnięcia patentu w 1892 roku Levi's był jedynym producentem, który mógł produkować odzież roboczą z nitami. Strauss i Davis początkowo produkowali dżinsy z dwóch rodzajów materiału, brązowego duck i niebieskiego denimu, dopiero stworzenie stylu denim 501 w 1905 roku pomogło niebieskim spodnią zyskać popularność. Bela o numerze 501 dała początek najsłynniejszym spodnią świata. W kolejnych latach Levis dodał podwójny łuk pomarańczowego szwu dla dalszego wzmocnienia i identyfikacji spodni, szlufki na pasek, a później zamki błyskawiczne zastąpiły rozporek na guziki w niektórych modelach. Kiedy patent Straussa i Davisa wygasł do gry wkroczyli inni producenci, a nity stały się standardowym wyposażeniem dżinsów. Firma OshKosh B'Gosh weszła na rynek w 1895 roku, Blue Bell (później Wrangler) w 1904 roku, a Lee Mercantile w 1911 roku.


Kiedy wybuchła pierwsza wojna światowa, dżins okazał się bardzo praktyczną tkaniną, był wytrzymały i idealny na szybko zmieniające się warunki. Kiedy mężczyźni walczyli na froncie, to kobiety zaczęły zastępować ich w fabrykach. Strauss zaprezentował w 1918 r. pierwszy ubiór dżinsowy dla kobiet freedom all. Kolejnym ważnym dla Levi Strauss & Co. wydarzeniem był rok 1934. Levis wypuścił na rynek, pierwsze niebieskie dżinsy dla kobiet - tzw. "lady levi's". Spodnie dedykowane były kobietom pracującym, a dżins dalej kojarzony był z ubiorem roboczym.

W latach 30-tych dżinsy nieśmiało zaczęły przechodzić z odzieży roboczej do mody. Wpływ na to miały Hollywoodzkie westerny, takie jak "Dyliżans" z 1939 roku, z Johnem Wayne'em. Dżinsowe spodnie utożsamiały mitycznego, niezależnego amerykańskiego antybohatera - kowboja. I tak zamożni amerykańscy mieszkańcy wschodu, chcieli wyjeżdżać na zachód, aby doświadczyć kowbojskiego stylu życia. W latach 40-tych amerykańscy żołnierze zabrali ze sobą do europy niebieskie nitowane spodnie. Do początku lat 40-tych XX wieku niebieskie dżinsy, które znamy dzisiaj, były dostępne tylko w USA. Żołnierze marynarki służyli w dżinsach, a wielu żołnierzy ubierało je po służbie. Przypominały im o domu. Jeans stawał się mniej kojarzony z odzieżą roboczą, a bardziej z odzieżą rekreacyjną.

Przypomnijmy sobie lata 50-te i Marlona Brando w filmie „Dziki”. Ubrany w niebieskie jeansy, przyniósł młodym nowy obraz buntownika i anty bohatera, który buntuje się nie dla idei, ale dla samego buntu. Młodzież oszalała na punkcie nowej gwiazdy i stylu który reprezentował. W Wielkiej Brytani gdzie film był zakazany, przez 15 lat zainspirował rockersów, którzy przejęli do swojej subkultury kostium Marlona. W 1955 roku James Dean wystąpił w filmie "Buntownik bez powodu". Ubrany w dżinsy Lee 101, biały T-shirt i czerwoną wiatrówkę, stał się wzorem ówczesnego nastolatka. To właśnie młodzież, moda na indywidualizm i rodzące się kontrkultury odegrały główną rolę w popularyzacji jeansów. Amerykańskie nastolatki, chciały wyglądać inaczej od swoich rodziców. Jedną z rzeczy które kupowali były właśnie niebieskie jeansy.

W latach 60 i 70-tych dżinsy stały się symbolem kontrkultury. Lata 60-te przyniosły postawę wszystko wolno i odzwierciedlały zmieniającą się politykę. Najbardziej synonimiczną dekadą szerokich jeansów, są lata 70-te. Prawdopodobnie praktykowanie wolnej miłości w tak obcisłych dżinsach jak w latach 60 tych, mogło być zbyt trudne. Niektóre szkoły średnie zakazały ich noszenia, co tylko wzmocniło ich status by kilka lat później przeniknąć do mody codziennej. Dżinsy Buffalo 70 Fiorucciego były obcisłe, ciemne, drogie i trudne do kupienia - innymi słowy, były dokładnym przeciwieństwem wyblakłych bell-bottoms preferowanych przez młodszych. Stały się hitem wśród bywalców Studia 54.

W latach 80tych i 90tych jeansy nosili już wszyscy. Hipisi, raperzy, motocykliści, (którzy nosili swoje jeansy tak długo, aż brud i olej nadały im świecącej patyny). Punkowcy, gwiazdy rocka, grunge z Seattle, matki, żony i ojcowie. Jeans stał się symbolem nowych czasów, wygody i mody ponadczasowej. Kraje bloku wschodniego w latach 80 tych marzyły o parze niebieskich spodni z zagranicy, a najlepiej z Ameryki. Co niektórzy doświadczyli na własnej skórze, a niektórzy znają tylko z opowiadań. Lata 80 te przyniosły również nowe wykończenia, takie jak acid wash, który można było wykonać samodzielnie w domu. Lata 80-te to przełomowy okres dla denimu, ponieważ coraz więcej projektantów mody zaczęło włączać ten materiał do swoich kolekcji. Marki takie jak Calvin Klein i Armani po raz pierwszy wprowadziły na rynek designerskie dżinsy, rozpoczynając tym samym erę dżinsu premium.

Od lat 80 tych w zależność od subkultury i sposobu bycia zmieniał się sposób noszenia niebieskich spodni denim. Z Subkultur płynnie przechodził do ogólnodostępnej mody i na odwrót. Potargane, ultra - szerokie, z wysoka talią, z niską talią, odbarwiane, super obcisłe, proste, dzwony, wszystkie te modele znajdziemy na dzisiejszej ulicy.

Buy better. Wear longer.

To hasło kampanii kultowej marki Levis pochodzi z kwietnia 2021. Marketingowcy marki przypominają o tym, że jakość, ponadczasowy fason i dobry materiał - ma znaczenie. Przypominają o tym, że jeans to wytrzymała tkanina, wzmocniona w najbardziej narażonych miejscach szycia o metalowe nity, powinna, a nawet musi służyć nam przez długie lata, a nawet dekady. Dziś spodnie jeans noszą wszyscy, my zachęcamy tak jak marka Levis do kupowania tych dobrego gatunku i z drugiego obiegu. Vintage sklep Coham oferuje właśnie takie spodnie. Znajdziesz u nas Vintage Levis, Vintage Wrangler, Vintage Mustang Jeans, Vintage Calvin Klein Jeans. Wejdź do zakładki spodnie i zobacz co dla ciebie przygotowaliśmy. Dajcie ubranią vintage drugą szansę i drugie życie. Dbajcie o swoje ubrania, noście je z należytym szacunkiem i wpuszczajcie do drugiego obiegu jak wam się znudzą.